Mi rosa negra
Porta
Mijn zwarte roos
Jij bent mijn zwarte roos, je bloemblaadjes zijn mijn leven
Je doornen mijn wonden
Jij bent het donkere licht dat mijn verdriet zocht
Je doornen worden bloemblaadjes vol schoonheid, verwelken nooit
Je lichaam trilt als een onmiskenbare klimop
Je zult nooit stoppen mijn zwarte roos te zijn
Mijn onvergelijkbare bloem in deze prachtige tuin
Je schitterende zwarte haar straalt de beste jasmijn uit
Ik koos jou omdat je anders bent dan de andere rozen
Jij was uniek
Je doornen beschermen me, vandaag kleden je bloemblaadjes mijn tuniek
Ik hou van je, ik aanbid je, ik wil rusten in je kelk, ik zoek een reden
Want zonder jou zie ik alles grijs
Ik wil gelukkig zijn, als je bloemblaadjes verwelken, verwelke ik
Jij bent de reden waarvoor ik vecht, als jij je leven neemt, neem ik het mijne
Voor altijd zal ik het laatste verwelkte bloemblaadje herinneren
Maar ik zal de realiteit niet accepteren als jij weg bent
Ook al ben je er niet, je naam blijft tussen mijn lippen
Ook al ga je weg, er zal nooit een afscheid uit mijn mond komen
Want ik zal je eeuwig liefhebben
Eeuwig getekend op mijn huid
Je zwarte kleur is de inkt die op dit papier geschreven wordt
Waarop ik elk kusje, elke aanraking, elke omhelzing die ik je gaf vertel
Je bloeit in mij, jij was mijn onmiskenbare, jij was mijn leven
Herinnert me aan elke traan die in die tijd viel
De weigering om te accepteren dat ik je zojuist verloor
Hij ging verder zonder het te accepteren
Ik wil me in de leegte werpen
Om te vergeten dat je uit mijn hand ging en niet wilde terugkomen
Jou vergeten zal onmogelijk zijn, maar mijn leven nemen niet
Je pad wissen, als niet
Dat je me doornen laat doden
Ik heb niet genoeg tranen die nog uit mijn ogen vallen
En mijn wil om te leven verdwijnt elke keer dat jij me ontwijkt
Ik erken niet dat ik je verloren heb, nu ben ik een dode man
Ik wil naar de hemel vliegen en hier niet zijn als je terugkomt
Mijn hoop verwelkt bij het weten dat wat wij hadden onmogelijk is
Ik ben slechts een simpele vriend
Ik neem afscheid met de kogels van dit kaliber
Mijn zwarte roos die al zijn bloemblaadjes heeft verwelkt
Zijn wortel is goed gevangen in een herinnering
Zijn fragiele structuur maakt het zo mooi
Zijn vervaagde kleur zorgde ervoor dat ik op haar lette
Mijn zwarte roos die al zijn bloemblaadjes heeft verwelkt
Zijn wortel is goed gevangen in een herinnering
Zijn fragiele structuur maakt het zo mooi
Zijn vervaagde kleur zorgde ervoor dat ik op haar lette
Mijn zwarte roos zo verwelkt
Van binnen en mooi van buiten
Elk bloemblaadje dat valt is een willekeurige traan
Jij bent uniek en iedereen is jaloers op je
Je zwarte kleur vervaagt met de dagen
Ik bewaar je in mijn vitrine
Het is een dode herinnering
Die in stilte blijft bestaan en een gevoel bewaart
Je bloeit in een eden in een eindeloze
Je voelt je raar, anders
Voor mij speciaal omdat je in mijn leven past
Resten van verschil, soms denk je
Je vraagt je af waarom je bestaat?
Wat is je enige geloof?
Je bent in een diverse realiteit vergeleken met de anderen
Je persoonlijkheid varieert, verschillende manieren van denken
Jij bent uniek, van elke duizend zwarte rozen zijn er 3!!
Gemarginaliseerd door de samenleving om de kleur van hun huid
Of omdat ze anders zijn, ik was egoïstisch en jij koud
Zodra ik je in die tuin zag, wilde ik dat je de mijne was!
Waarom? Waarom ben je op de rand van uitsterven?
Waarom? Waarom ben je zo mooi en raak je de perfectie aan?
Een hart zo puur en fragiel
Maar het lijkt zo sterk van buiten
En van binnen lijdt het aan depressie, de dood
Voor haar is het iets zoets om de smaak van bloed te voelen
De wind laat je bloemblaadjes wapperen als een wilg
Je doet alsof je niet bent wie je bent
Maar ik wil je leren kennen, want het niet doen doet pijn!
Ik ben gek op je doornen
Die zijn geklemd, zijn een deel van mij
Je maakt deel uit van mijn leven
Je zoete stem fluistert in mijn oor
De tijd is stil blijven staan en mijn
Hartslagen zijn bij jou gebleven!
Mijn zwarte roos die al zijn bloemblaadjes heeft verwelkt
Zijn wortel is goed gevangen in een herinnering
Zijn fragiele structuur maakt het zo mooi
Zijn vervaagde kleur zorgde ervoor dat ik op haar lette
Mijn zwarte roos die al zijn bloemblaadjes heeft verwelkt
Zijn wortel is goed gevangen in een herinnering
Zijn fragiele structuur maakt het zo mooi
Zijn vervaagde kleur zorgde ervoor dat ik op haar lette