Me Cansé de Rogarle

Ik ben moe van het smeken
Ik ben moe van het zeggen
Dat ik, zonder haar, van verdriet sterf
Ze wilde niet meer luisteren
Als haar lippen opengingen
Was het om te zeggen: Ik hou niet meer van je

Ik voelde dat mijn leven
Verloor in een afgrond
Diep en zwart, zoals mijn geluk
Ik wilde de vergetelheid vinden
Op de Jalisco-manier
Maar die mariachis en die tequila
Lieten me huilen

Ik ben moe van het smeken
Met tranen in mijn ogen
Heftte ik mijn glas en toastte op haar
Ze kon me niet afwijzen
Het was de laatste toast
Van een bohemien met een koningin

De mariachis zwegen
Uit mijn hand, zonder kracht
Viel mijn glas, zonder dat ik het merkte
Ze wilde blijven
Toen ze mijn verdriet zag
Maar het was al geschreven dat die nacht
Ik haar liefde zou verliezen