El Plebeyo
Pedro Infante
De Plebeyo
De nacht bedekt al met zijn zwarte sluier
Van de stad de straten die de mensen kruisen
Met langzame actie
Het kunstlicht met zwakke projectie
Bevorderd de schemering die in zijn schaduw verbergt
Wraak en verraad
Na het werken, terug naar zijn bescheiden huis
Luis Enrique, de plebeyo, de zoon van het volk
De man die wist te beminnen
En die lijdt onder die schandelijke wet
Van het houden van een aristocrate terwijl hij plebeyo is
Trillend van emotie, zegt hij zo in zijn lied
De liefde, zijnde menselijk, heeft iets goddelijks
Beminnen is geen misdaad want zelfs God heeft bemind
En als de genegenheid puur is en de wens oprecht
Waarom willen ze me dan het geloof van het hart afnemen?
Mijn bloed, hoewel plebejisch, kleurt ook rood
De ziel waarin mijn onvergelijkbare liefde nestelt
Zij van nobele afkomst en ik een bescheiden plebeyo
Het bloed is niet anders en het hart is niet anders
Heer, waarom zijn wezens niet van gelijke waarde?
