Ella

Ik ben moe van het smeken
Ik ben moe van het zeggen
Dat ik zonder haar
Van verdriet sterf.

Ze wilde niet meer luisteren
Als haar lippen opengingen
Was het om te zeggen
Ik hou niet meer van je.

Ik voelde dat mijn leven
Verloor in een afgrond
Diep en zwart
Zoals mijn geluk.

Ik wilde de vergetelheid vinden
Op de Jalisco-manier
Maar die mariachis
En die tequila
Lieten me huilen.

Ik ben moe van het smeken
Met tranen in mijn ogen
Heft mijn glas
En proost op haar.

Ze kon me niet afwijzen
Het was de laatste toast
Van een bohemien
Met een koningin.

De mariachis zwegen
Uit mijn zwakke hand
Viel mijn glas
Zonder dat ik het merkte.

Zij wilde blijven
Toen ze mijn verdriet zag
Maar het was al geschreven
Dat die nacht
Ze haar liefde zou verliezen.