Palomita Blanca

Witte duif, vlieg snel
Op zoek naar degene van wie ik hou
Zeg haar dat ze terug moet komen, want als ze niet terugkomt, sterf ik van verdriet
Wanneer je haar eindelijk vindt, ga dan op haar hand staan
En kijk in haar ogen
En geef met je snaveltje, een paar kusjes op haar rode lippen
Zeg haar dat ik verdrietig ben, dat ik de dagen doorbreng met huilen om haar liefde
Dat als ze zich niet herinnert, hier is haar donkere jongen die op haar wacht
De witte duif spreidde haar vleugels
En begon te vliegen
In de verte verdween ze uit het zicht
In het blauw van de lucht
Ik bleef wachten op nieuws
Van mijn geliefde
De tijd is verstreken en van de duif
Heb ik niets gehoord
De winter is voorbij en de lente kleurt weer
Maar wat kunnen me haar bloemen schelen
Als ik me zo verdrietig voel