Tita

Tita droomt van een liefde in de hitte,
Tita praat over een wereld van evenwichtskunst,
Tita sterft in de dorre woestijn,
Vastgebonden door haar angst voor de leegte.

Tita versnelt haar pas, zoekt het rijk,
Van de roes in kleuren van saffier,
Tita sleept haar droge keel mee,
Glas op glas zal ze de opening maken.

Al een paar jaar dwaalt ze rond,
In de nacht verliest het echo van haar stem.
Al een paar jaar dwaalt ze rond,
In de nacht verliest het echo van haar stem.

Ze heeft zich laten verblinden door het kwaad dat in haar geworteld is,
Ze wil haar gekwetste intimiteit niet meer in het licht brengen.
Oh gekwetst!

Door steeds te flirten met de extremen,
Verliest Tita de zin van haar leven,
Door de grenzen steeds te verleggen,
Voortdurend vlucht Tita weg.

Tita droomt van een liefde in de hitte,
Tita praat over een wereld van evenwichtskunst,
Tita sterft in de dorre woestijn,
Vastgebonden door haar angst voor de leegte.