Grifana, La Mujer

Je loopt in het wit, langzaam en alleen
De uren drukken zwaar op je schouders
De kamer, de straat en het geven van liefde

Je loopt over de tegels die je kennen
Wangen die de nachten wakker houden
En de rook die in je stem zit

Het is al ochtend
In de zelfmoord van je donkere leven
Grifana, je bent vrouw en ook mama

Moeder van duizend kindjes die niet geboren zijn
Moeder van de dromen die zijn gevallen
En begonnen te rollen

Je onvruchtbare buik is de reden
Voor je donkere leven
En dit, al zonder licht, glipt je weg