La Muerte Con Anteojos

Elke nacht komt hij bij me
Om te slapen, een dode
Ook al is hij levend en wakker;
Verwarrend wat ik zeg,
Het is een lijkwade, vriend,
Die zich voedt met venkel,
Daarna wast hij zijn ogen
Om in het graf te rusten
En naast mij stort hij in
Deze overledene met bril.

Hij is uit het kerkhof gekomen
Met een kroon op zijn hoofd;
Een onbetrouwbare vrouw
Heeft hem zijn verstand ontnomen,
Dit is voor niemand een mysterie,
Ik zeg het met bitterheid
Ook al ben ik vriendelijk,
De dode interesseert het weinig
En omdat dit leven kort is
Gaat hij met zoveel gekte.

Wat heeft hij aan de troost,
Dat skelet is de dood;
Wat heb ik aan geluk
Als het me zoveel slapeloze nachten geeft,
Het wekt wantrouwen in me,
De kou heeft hem stom gemaakt
Maar op zijn roep kom ik af
Want zo zal het lot zijn
Deze sluwe overledene
Wilde van mij zijn, maar kon niet.

Ik moet wel heel fataal zijn
Om van San Clemente te komen
Om tevergeefs te proeven
Van de bitterheid van deze honingraat;
De zout is te weinig
Die er is in de pampas van Chili
Om de honderdduizend
Angsten te genezen die hij heeft
Van verleidsters die hem vernederden
En hem zonder lente lieten.

Ten slotte, lieve luisteraars,
Vraag ik jullie met devotie:
Laten we een gebed doen
Voor deze levende dode,
Hij is een slimme overledene
Daarom waardeer ik hem,
Ik kom dichter bij zijn dood
Met hoop en met geloof
Maar wat te doen weet ik niet,
En als ik het weet, durf ik niet.