A Cantaros
Pablo Guerrero
In Stortbuien
Jij en ik, meisje
Zijn gemaakt van wolken
Maar wie houdt ons vast?
Geef me je hand
Laten we gaan zitten
Onder elk standbeeld,
Het is tijd om te leven
En te dromen en te geloven
Dat het moet regenen
In stortbuien.
We zijn gevormd met vrijheid,
Meisje
Maar wie houdt ons vast?
Zorg dat je klei klaar is,
Kies je plek,
Bereid je vertrek voor.
We moeten pijn voelen van het leven
Tot we geloven
Dat het moet regenen
In stortbuien.
Zij zullen blijven slapen
In hun spaarrekeningen
Van zekerheid.
Ze plannen om het leven te verkopen
En de dood en de vrede,
Zal ik tien meter geven, in
Gemakkelijke termijnen, van geluk?
Maar jij en ik weten dat er
Tekenen zijn die aankondigen
Dat de siësta voorbij is
En dat een zware regen
Zonder bio-enzymen, natuurlijk,
Onze huis zal schoonmaken.
We moeten pijn voelen van het leven
Tot we geloven
Dat het moet regenen
In stortbuien.
