Viajante
Ney Matogrosso
Reiziger
Ik voel me dom als een reiziger door jouw huis
Vogel zonder vleugels
Koning van de lafheid
En als ik zoveel emoties in deze koude ketel bewaar
Is het omdat de angst brandt
Waar de liefde brandde
Zachtheid in mijn hart brengt het respect
Dat ik zo graag voorgoed omver wilde werpen
Om misschien de jouwe te zijn
Om misschien de jouwe te zijn
Maar de reiziger is misschien laf of misschien is het te laat
Om te schreeuwen dat het brandt
In de grootste vlam
De ingehouden passie, terughoudend en naakt
Rennend door de kamer als ik je zie liggen
Als ik je zie zwijgen, als ik je zie vermoeid, als ik je zie in de lucht
Misschien wachtend op deze reiziger
Iets dat hij ook hoopt te ontvangen
En de hekken te doorbreken waarmee we ons verdedigen
Ik voel me dom als een reiziger door jouw huis
Vogel zonder vleugels
Koning van de lafheid
En als ik zoveel emoties in deze koude ketel bewaar
Is het omdat de angst brandt
Waar de liefde brandde
Zachtheid in mijn hart brengt het respect
Dat ik zo graag voorgoed omver wilde werpen
Om misschien de jouwe te zijn
Om misschien de jouwe te zijn
Om misschien de jouwe te zijn
Om misschien de jouwe te zijn
