Урбан (Urban)

Misschien wacht je al niet meer op mij
Het spel is al lang voorbij voor ons
En de stations hebben zoveel tranen gezien
Dat ze ons in geen enkele film laten zien

Maar ik vraag je – stop alsjeblieft niet met schrijven
Ik heb de zee niet gezien, maar verdronken in jouw ogen
En ik heb je zo veel niet kunnen zeggen
En de tijd is niet meer terug te draaien

Dit station – zo pijnlijk bekend
Waar de wagons naartoe worden gebracht, en ik gebroken van de pijn
Als een dief in de diepte, in deze stedelijke omgeving
Weer slapeloze nachten, onze tours wisselen elkaar af

Ik bind mijn ogen dicht, in een poging jou te vergeten
Maar ik raak weer in de war, want jij was mijn kompas
Het lijkt wel alsof ik dood ben
Het lijkt wel alsof ik hier niet ben
Ik wil zo graag naar je toe –
Dit is een vicieuze cirkel

Niemand om me heen
Niemand om me heen
Niemand, niemand, niemand om me heen

Dit station – zo pijnlijk bekend
Waar de wagons naartoe worden gebracht, en ik gebroken van de pijn
Als een dief in de diepte, in deze stedelijke omgeving
Weer slapeloze nachten, onze tours wisselen elkaar af