Deslocado

Ik tel de dagen voor mezelf
Met de koffer al ingepakt
Er past bijna geen ruimte meer voor de opgekropte heimwee
Vanuit het blauw zie ik de tuin
Zelfs achter de vleugel
Mama, kijk uit het raam, ik ben bijna thuis

Ik ben bijna thuis
Ik ben bijna thuis
Ik ben bijna thuis

Hoe het ook lijkt
Ik zal nooit bij die stad horen
De zee van mensen, de andere zon, de betonnen bergen
Het doet me niets
Het roept me niet naar huis

Want ik
Kom van ver, ik kom uit het midden van de zee, in het hart
Van de oceaan, ik heb mijn hele leven
Mijn pad maak ik denkend
Aan terugkeren
Naar mijn huis, eiland, rust, Madeira
Als ik je woord voor woord uitleg
Zul je nooit de pijn begrijpen die me verstilt
De eenzaamheid die de vertrektijd achtervolgt

Ik draag de rust om terug te kunnen keren
Mama, kijk uit het raam, ik ben bijna thuis

Hoe het ook lijkt
Ik zal nooit bij die stad horen
De zee van mensen, de andere zon, de betonnen bergen
Het doet me niets
Het roept me niet naar huis

Een zee van mensen, de andere zon, de betonnen bergen
Het doet me niets
Het roept me niet naar huis