Esoragoto

Op een nacht dat ik niet kan slapen, hoorde ik een verhaal, dat een droomverhaal bleek te zijn.

In plaats van de eeuwigheid te kennen, zoek ik naar genot.
Het is nu dat ik treur, omdat ik denk dat het komt
uit de schaduw die diep in mijn hart is geworteld,
als het om te ontsnappen zou zijn.

Toch, als ik mezelf kan liefhebben,

brengt de gebroken zon de ochtend met zich mee.
De zenuwen die in de duisternis zijn geraakt, worden langzaam gestimuleerd.
De vergeten geest is zoals hij is,
het is een verhaal waarvan het scenario is verdwenen.

Vrij, vrij, neem de touwtjes in handen en stijg nog hoger.

De stem van dat meisje dat huilt aan de andere kant van het antwoord dat ik heb gevonden, kan ik niet horen.
Emoties zijn geen dingen die je kunt meten met de versleten dingen van iemand anders.

Niet voor iemand anders, maar ik verberg de wonden om mezelf nu te laten lachen.
Met een iets verwelkte stem zing ik het droomverhaal, alles wat hier is.

Met de gebroken zon begint weer het verhaal van vandaag, de voortzetting ligt in mijn handen.
Omdat geliefd zijn geen eindpunt is, is alleen vervulling niet genoeg.

Vrij, vrij, neem de touwtjes in handen en word een vogel die verder weg vliegt.
Vrij, vrij, neem de touwtjes in handen en word een ster die verder weg straalt.