Amore Disperato

Hij ziet eruit als een engel die uit de hemel is gevallen
Hoe ze gekleed is als ze de "blauwe saxofoon" betreedt
Maar ze verveelt zich als ze tegen een spiegel leunt
Onder fanatici in leer die haar zonder poëzie onder de loep nemen
Hij verliest, hij verliest, hij verliest, hij verliest
Hij verliest, hij verliest, hij verliest, hij verspilt tijd

Op een avond ontmoette ze een vriendelijke jongen
Die avond was hij een flits en het was bijna een schok om naar hem te kijken
En terugkomen, en terugkomen, en terugkomen, en terugkomen
En terugkomen, en terugkomen, en terugkomen, en terug naar huis komen

Ze zal dansen tussen de brandende sterren
En hij zal ontdekken, hij zal liefde ontdekken
Wanhopige liefde

Daarna verloor ze hem uit het oog
Wanhopig wacht ze elke avond op hem bij de "blauwe saxofoon"
Op een wolvennacht huilde ze
Die nacht piepte de telefoon als een haan
Het roept, het roept, het roept, het roept
Hij belt, hij belt, hij belt, hij belt

Hij ziet eruit als een engel die uit de hemel is gevallen
Als ze elkaar ontmoeten, is het echt een schok om elkaar aan te raken
En schudden, en schudden, en trillen, en trillen
En schudden, en trillen, en trillen, en hard trillen

Ze zal dansen tussen de brandende sterren
En hij zal ontdekken, hij zal liefde ontdekken
Wanhopige liefde