Verbo

In het begin was er het woord
Die energie die je stem leidt als je spreekt
Net als een wapen dat tussen je lippen ontsteekt
Je wegtrekkend van de modder en die eenzame verstikking

We zijn onvolledige puzzels
Skeletachtige figuren die hysterisch rondzwerven
Terwijl onze stilte zich uitbreidt en verwondt
Zo sterft de genegenheid treurig en mager

Zien dat niets verandert
Dat de woede slaapt achter de luchtpijp
Altijd verankerd in die angst die je doet kokhalzen
Te veel denken en niets zeggen

Voelend elke blik aangetast door de gewoonte
Droog door de schaarste van verlangens die niet vervuld worden
Open je bewustzijn en kijk op de muren
Ze zullen zeggen dat je jezelf kunt zijn zonder naar anderen te kijken

En wees de wind tussen betonwoestijnen
Wetende dat wie je omringt je niet meer vormt
Zorgend dat iedereen gelooft
Als ze zien dat je vecht voor wat je wilt

Jij zegt, jij doet, jij groeit
Jij voelt omdat jij een werkwoord bent

Het bewijs dat je bestaat met een eeuwige schreeuw
De stem die geboren wordt en je door de tijd laat gaan
De essentie die je onderscheidt en je laat stralen
Het wapen dat doelen en herinneringen verbindt... Werkwoord

Te veel hemel voor zo weinig vleugels
Te veel tijd alleen
Te veel kogels om ze allemaal te ontwijken

Te veel duisternis om je te bewegen
Te veel leven om het lot met de dood te gooien
Daarom handel en maak het onmogelijke waar
Gebeurtenissen binden je, maar de gedachte is vrij

In staat om de duistere kant die je opslokt te liquideren
Dat enorme misvormde wezen dat tussen chaos en orde leeft
Dat je binnenste verwelkt en omkeert
Tussen ketels van geheimen waar gevoelens koken

Geen stilte meer als ze ons verbranden
Geen ogen meer naar de grond die vergiftigen
Geen verdriet van zwart water in je aderen
Die elke ochtend verblinden

Jij spreekt, jij zoekt, jij houdt van, jij wint
Omdat jij jezelf een werkwoord noemt

Wees de verandering die je in de wereld wilt zien
Wees die bliksem die viel en weerklonk in de diepste diepten
Samen jij en je stem als een gloedvolle lichtstraal
Samen jij en je stem wanneer niemand je verdedigt

Wanneer de rest niet begrijpt dat je speciaal bent
En dat je niet in de oppervlakkige spiraal valt die anderen meesleurt
Welke van die gezichten zal zijn leven niet verknallen?
Draai je om en kijk, zoveel verdrinken en ademen niet

Ze schommelen op de rand van gebouwen, kom
Dat de traagheid en de verslaving hen zo ver van het Eden hebben gelaten
Maar wie heeft de formule en ontketent
Het trillende net van die tarantula waar niemand aan ontsnapt?

Dus haal eindelijk je passie, je woede naar boven
Ga in actie en drijf de ellende in het nauw
En herinner je dat elke emotie sterft als ze zich verbergt
Jij vecht, jij vliegt, jij weet, jij kunt

Je naam is het bewijs dat je bestaat met een eeuwige schreeuw
De stem die geboren wordt en je door de tijd laat gaan
De essentie die je onderscheidt en je laat stralen
Het wapen dat doelen en herinneringen verbindt

Jij hebt de grootste kracht die ons gegeven is
Het woord dat gebonden affecties bevrijdt
De gave om iemand te zijn ver weg van een zieke stilte
Die je gevangen houdt om van jou zijn dienaar te maken

Durf je wereld te veranderen