IN MEMORIAM (part. Kany García)

Als ik terug kon gaan om je te zoeken
En even van de trein kon stappen
Zou ik het doen, je weet dat ik het zou doen

Dat je naam in mijn huid verborgen is
Dat ik loop en niet vergeet
Dat de pijn plotseling verandert
Dat ik het loslaat en adem

Het is niet eenvoudig om een schuilplaats te vinden in de storm
Als een engel iets van verdriet voelt, laat hem dan dalen
En breng tederheid naar degenen die trillen
Die elke wond bedekt met zijn verband

Zovelen zijn gegaan en laten rivieren van tekortkomingen achter
Onze machteloosheid drijft op hen als gebroken takken
Als een onzichtbaar kwaad ons het zwijgen oplegt
Verhogen we onze stem en dringen we de nederlagen terug

Misschien laat het ons als erfenis tenminste een les achter
Ik vergeef een God niet die bepaalt wie er met de vinger weggaat
Elke plas van afwezigheid weerspiegelt de lucht
Voor onze ouders, vrienden en grootouders

Die zijn gegaan en een spoor hebben achtergelaten in anderen
Ik weet dat de herinnering de beste schilder van gezichten is
In elke ster is er een leven dat verlicht
Onze nacht op drift vanuit het heelal

Als ik terug kon gaan om je te zoeken
En even van de trein kon stappen
Zou ik het doen, je weet dat ik het zou doen

Dat je naam in mijn huid verborgen is
Dat ik loop en niet vergeet
Dat de pijn plotseling verandert
Dat ik het loslaat en adem

Velen stijgen op als in een trance
Sluiten hun ogen in rust, hun ziel verspreidt zich
En er is geen hand die hen kan bereiken
Wie de besten meeneemt, laat hier de corrupten dansen

Wie die macht heeft, en kiest, bestemming en oorsprong
Wie elke fout corrigeert, wie zegt
Wanneer onze tijd komt en requiem
Of hoe lang we hier blijven
Laten we niet toestaan dat de pijn eeuwig aanhoudt

Zoveel doof verdriet gaat verloren in de menigte
Zoveel namen doorgehaald met een kruis
Hoewel de pijn ons verbindt, een ongelegen dood
Geen liefde eindigt in de kist

Daarom dat de schoonheid ons meer fluistert dan onze woede
Dat de hoop ons leidt als we moe zijn
Voor de ouderen, hun wijze woorden
En voor de kinderen die glimlachen terwijl ze onze handen vasthouden

Als ik terug kon gaan om je te zoeken
En even van de trein kon stappen
Zou ik het doen, je weet dat ik het zou doen

En tussen schuld en vragen overleef ik
Ik haal de woede uit mijn zak
Ik open ramen voor de wind hier binnen

We dragen allemaal een doorn en een anjer
Lichten en kruisen die onder de huid wonen
En we gebruiken onze penseel op een lot van papier
Wetende dat de dood een wrede cijfer is

Ik weet het niet, ik weet alleen dat we vleugellose vogels zijn
Dat er moordenaars komen maar niet aankondigen
Beter alles geven en nooit iets verwachten
Dan alleen maar kamikazes van de haast zijn

Ik wil dat elke bittere afscheid nut heeft
En dat de schade in onze borst snel herstelt
Dat, hoewel het leven nooit meer hetzelfde zal zijn
De tijd een bries is die elk puin meeneemt

Zodat degenen die al zijn gegaan levend blijven
En door onze ogen hun verhaal blijven vertellen
Zodat hun namen niet in de vergetelheid vallen
Voor hen allemaal In Memoriam