インフェルノ(Inferno)

De duisternis verlicht ons,
we zijn gewend aan de dagen die voorbijgaan.
De droom is een leven zonder zorgen,
maar door gebrek aan prikkels zijn we sloom.

De duisternis verlicht ons,
waar is het pad dat we gewend zijn?
De tijd is soms vervelend,
maar we zijn omarmd door warmte.

De vlammen stijgen,
richting het pad van de gids.
Ik herinner me de snelle melodie.

Er is geen eeuwigheid, dat zeggen ze,
maar dat is ook wel weer fijn, laat ik lachen.
Als het straalt, zal het licht ooit vervagen,
wij blijven lopen tot de dag dat het leven dooft.

Trouwens, waarom
houden we plotseling op met denken?
De droom is een leven zonder zorgen,
maar door gebrek aan kennis zijn we nerveus.

De duisternis van de maaltijd,
ik blijf vasthouden aan wat me steunt.
Hier is het midden van de pracht,
maar de littekens branden nog steeds.

De golven stijgen,
richting het licht.
Hand in hand met een nieuwe herinnering.
De sterrenhemel scheurt,
richting het pad van de gids,
wat ons tegenhoudt is de zware last.

Er is geen eeuwigheid, dat zeggen ze,
maar het is toch pijnlijk, laat ik huilen.
Zelfs ballonnen zullen ooit leeglopen,
wij blijven de bron van het leven beschermen en verbinden.

Niet kunnen leren en afstuderen,
niet kunnen overbrengen en teleurstellen,
niet kunnen spelen en scheiden,
het is vermoeiend,
maar het is geen hel.

De geluiden van de gang,
de magie die de pijn wegneemt,
alles is een schat voor mij.
Er is geen eeuwigheid, dat zeggen ze,
wij blijven lopen tot de dag dat het leven dooft.