Alcandro, lo confesso

Alcandro, ik beken
Ik verbaas mezelf. Het gezicht, de wimpers
De stem van deze man wekt in mijn hart
Een plotselinge klop
Die in elke vezel het bloed weer laat stromen
Tussen al mijn gedachten
Zoek ik de oorzaak, maar vind het niet
Wat is dit, rechtvaardige Goden, wat ik voel?

Ik weet niet waar het vandaan komt
Die tedere genegenheid
Die beweging die onbekend
In mijn borst opkomt
Die kou, die door mijn aderen
Stroomt en me raakt

In mijn borst wakker worden
Zo'n heftige tegenstrijdigheid
Het lijkt me niet genoeg
Alleen maar medelijden.