Lobizon La leyenda

Concerten die de krekels geven, op heldere nachten van de Maan
Vioolklanken die niet kloppen, muggenplagen bij de vijver
Een onheilspellend gefluit dat de winden uit de bossen brengen
De uil kondigt het ons aan, duistere voorgevoelens

De Maan raakt zijn lichaam aan, in leer rolt hij zich om, en getransformeerd komt hij tevoorschijn schuddend met zijn botten
Als een angstaanjagende boodschapper dwaalt hij door velden en boerderijen
De lobizon wandelt rond, ruikend naar zwavel en bedorven

Het gehuil doorboort de nacht, de angst stijgt met het bloed
Het hart is een trom die de borsten doet trillen
Een mix van varken en kalf, slecht samengevoegd en goed krom
De menselijke beest loopt, honden huilen, teros schreeuwen

De weerwolf is verschenen, er is volle Maan aan de hemel
Bijgeloof van de plattelandsbewoners nestelt zich in onze grond
De niet-baptiseerde kinderen, een feestmaal voor hun genot
Ze dwalen rond de boerderijen, hun ster is slecht bij de geboorte

Een treurig en bitter lot om de zevende zoon te zijn
Een wrede straf van het leven om te worden en Lobizon te zijn
Met een half magere uitstraling, zijn nagels allemaal gebroken
Zo vreemd om van deze wereld te zijn, zijn lot is al bezegeld

De Maan verdwijnt in de verte, en de hond wordt een man
Het ondoorgrondelijke mysterie, verbergt zich al in stilte
Schakel ook keten van magie, betovering en offer
De bedrieglijke menselijke wolf, eigenaar van de grote legende