La pucha con el hombre (part. Mex Urtizberea)

De man wordt geboren en sterft soms zonder te leven
Hij loopt van kind naar oud zonder te genieten
Datgene wat hij zelf geluk noemt
Als hij het hier heeft, zoekt hij het daar
Hij struikelt zo vaak over dezelfde steen
Vruchten die hij tegenkomt, laat hij onrijp voorbijgaan

Als hij scherp is, wil hij nog veel meer
Het is een mysterie en het zout van het leven
Hij heeft de ziel van een gitaar
Gespannen met sterren
En zijn hart is een gemis, een schande

Hij verschilt alleen van het dierenrijk
Omdat de man de enige is die kan haten
Maar zolang de man
Verbaasd, huilt en lacht
Zal het de fantasie zijn die God heeft geschapen

Het is een traan van een kind en van een krullenbol
Het is dichte bossen, levenslied en bron
Hij is heel goed in het geven van leven of in doden
Het is licht en schaduw, bewerkte aarde en zandgrond

De man in zijn ellende
Wil zoveel dingen zijn
En nooit meer dan wanneer hij gewoon hijzelf is

Het is een pad dat alleen onder de zon loopt
Een pad bewandeld door dromen van liefde
Het is een oude zwerver
Die met een stok van een aap
Met een treurig wijntje en carnavalstonen

Hij verschilt alleen van het dierenrijk
Omdat de man de enige is die kan haten
Maar zolang de man
Verbaasd, huilt en lacht
Zal het de fantasie zijn die God heeft geschapen