Recantiga
Miguel Araújo
Herinnering
En het waren de bladeren verspreid, zo onderdrukt door het jaar
Die één voor één verzameld werden tussen de naalden terug naar de tak
En het was 's nachts de donder die vulde in de stortbui die die dode plas
Plotseling, als een ricochet, zich opnieuw vormend in zeven wolken druppel voor druppel
En, het was plotseling de rivier, in één draai omhoog de heuvel op
En, tegen de stroom in rennend zo van achter naar voren terug naar de bron
Een hoop brieven verspreid die helemaal ineenstortten als een kasteel
En het was de draad van een leven die weer terug werd gehaald naar het kluwen
En het waren die domme dingen, de beledigingen die ik zeg en waar ik spijt van heb
Die terugkwamen naar mij, alsof ze zo een herstel hadden
En het was ik, een vogeltje gevallen in het nest wachtend op het einde
En jij was het, eindelijk, die terugkwam naar mij
