Viejo Caa Catí

Diep geworteld in de geschiedenis van Corrientes,
Fortín Cué van het noorden aan de voet van de Avá;
ik wil je herinneren, dorp van mijn jeugd,
voordat je straten bedolven raken onder het zand.
Ik mis je boomgaarden met rechte sinaasappelbomen,
jouw rijpe vrouwen gebogen over het maïsveld
en je brandende zon die de aarde in zand verandert,
vandaag verbrandt het mijn bloed als ik je herinner met dit lied.

Van Caa Catí naar Mburucuyá
is het meer dan vijftien lengtes die we moeten oversteken.
Ik ga in een rustig tempo door de palmen,
fluitend zachtjes, ik zal snel aankomen.
De dappere Santa Lucía wast je zijkant,
zijn wateren worden in de gaten gehouden door de inheemse kaaimannen
en naar het noorden leidt de veranderlijke strook van zand
je kliffen waar de rivier omhoog komt, Ita Ivaté.
Ik zou je willen weghalen uit je provinciale sluimer,
tegen je mensen schreeuwen dat ze je niet moeten laten sterven
en mijn bloed van Corrientes op je straten gieten
om te zien of je ontwaakt uit je oude droom, oud Caa Catí.