Efímera
Rozalén
Vergankelijk
Ze zeggen dat je niet moet in slaap vallen
Ik dwing mezelf om een nieuw lied te maken
Vrolijk met een goed ritme
Een catchy tekst omdat alles vergankelijk is
Ze zeggen dat het waar is, wat een prijs
Dat ik met iedereen zing, wat een mooie jaren
Dat ik stralend ben
Altijd lachend met glans in mijn haar
En ik die de muren heb neergehaald
Van mijn skelet
Die lege pagina's heb
De pot is leeg, ik begrijp het niet
En ik die nog niet heb geschreven
Alle brieven die vaarwel zeggen
Die niet pas in deze wereld
En ik ben verhuisd naar teleurstellingsstraat
En hoe leg ik je uit dat er dagen zijn
Dat ik, ook al heb ik alles, niet gelukkig ben
Ik koop een witte glimlach
Ik kleed me in het rood, ik doe alsof het zo is
De lichten verblinden me
En van binnen wandelt de pijn
En de verdriet wiegt me
Hoe hard ik ook probeer, alles is te groot
En ik laat mezelf niet vallen
En ik laat mezelf niet vallen
Op een dag zei een leraar tegen me
Ik ben geworden wat ik altijd haatte
Verlies nooit je licht
Laat je niet verstrikken in papieren dromen
Ik vertrouw erop dat ik met de tijd
Duidelijker krijg waar ik wil zijn
En weet wie ik moet benaderen
En wie me echt waardeert
En ik die soms wens te zijn
Wie ik niet wil zijn
En ik voel dat alles een leugen is
Dat de wereld draait om puur eigenbelang
En ik die nog niet heb geschreven
Alle brieven die ik hou van jou
Pas niet meer in deze wereld
En steeds weer sterf ik van angst
En hoe leg ik je uit dat er dagen zijn
Dat ik, ook al heb ik alles, niet gelukkig ben
Ik koop een witte glimlach
Ik kleed me in het rood, ik doe alsof het zo is
De lichten verblinden me
En van binnen wandelt de pijn
En de verdriet wiegt me
Hoe hard ik ook probeer, alles is te groot
En ik laat mezelf niet vallen
En ik laat mezelf niet vallen
En je moet vallen om te begrijpen
En je moet vallen om terug te komen
En ik laat mezelf niet vallen
