La Rueca

Compadre, de muilezel is moe van de put
en de spiegel is moe om zo dof te zijn,
de pen is moe van het opeten van verhalen,
de domme is moe van de tabakswolken,
en de nar zijn lach verdraait met elk amulet,
deed moe van het wachten op zijn wakkere droom,

waar is mijn droom?, slapend in de kroeg,
die zich heeft verwond aan het spinnewiel in het toilet,
die is geen marionettenspeler, geen boerderijhond,
geen cicade of mier heeft hem binnen gelaten,
ik stuur hem naar de duisternis en ze kunnen hem
lekker de kont geven van de spoken van eenzaamheid,
veertig duiten geluk zijn genoeg voor mij.

De mond is moe van de houten tong,
de oude vissen van het ontwarren van haken,
ieder stukje om blinde kussen te verstoppen,
de knipbeurten van in jouw haar in slaap vallen,
en de plassen vervelen zich van het steken naar de lucht,
de ochtenden van met elkaar praten met een volle buik,

waar is mijn droom?, slapend in de kroeg,
die zich heeft verwond aan het spinnewiel in het toilet,
die is geen marionettenspeler, geen boerderijhond,
geen cicade of mier heeft hem binnen gelaten,
ik stuur hem naar de duisternis en ze kunnen hem
lekker de kont geven van de spoken van eenzaamheid,
veertig duiten geluk zijn genoeg voor mij.

En als ik moe ben van het verkopen van de kogels,
vertel ik je de sproeten, deel ik vet en matrassen
aan de messias die komen kijken
hoe ik moe ben van het aanvallen van harten,
en elke pleintje verandert mijn huid in karton,
die op hun beurt mijn gezicht veranderen.

waar is mijn droom?, slapend in de kroeg,
die zich heeft verwond aan het spinnewiel in het toilet,
die is geen marionettenspeler, geen boerderijhond,
geen cicade of mier heeft hem binnen gelaten,
ik stuur hem naar de duisternis en ze kunnen hem
lekker de kont geven van de spoken van eenzaamheid,
veertig duiten geluk zijn genoeg voor mij.