Alfileres

Spelden,
ik heb een bolle buik in mijn blik,
om de gevels te vangen,
ze doen pijn zoals een puist op mijn
rug,

duizend klusjes,
ze zullen nergens voor dienen,
als ik verstoord word door de dageraad
wanneer de aanrakingen de overhand hebben,

en er is op aarde
geen pijn die zo verdoofd is
weerspiegeld in de ramen van mijn huis,
ván mijn huis,
ik kan stront eten en op de portieken liggen
als ik 's nachts iemand heb die me omarmt,
die me omarmt,

als ze gewond is,
en ik steek mijn snuit erin,
zult ze zeggen dat ze het niet nodig heeft,
met de mooiste glimlach,

en er is op aarde
geen pijn die zo verdoofd is
weerspiegeld in de ramen van mijn huis,
ván mijn huis,
ik kan stront eten
en op de portieken liggen
als ik 's nachts iemand heb die me omarmt,
die me omarmt,

ik wil alleen maar dat men van me houdt,
zoals jij, zoals iedereen,
voorjaarsdromen uiteenvallend,
met de seconden aan elkaar rijgend,

en er is op aarde
geen pijn die zo verdoofd is
weerspiegeld in de ramen van mijn huis,
ván mijn huis,
ik kan stront eten
en op de portieken liggen
als ik 's nachts iemand heb die me omarmt,
die me omarmt.