La hora de las moscas

Hinnikend de huid, vol met sporen
want zijn zadel is slechts speeksel dat wangen bevolkt
lood smeltend, motten doden
is de zucht van een beetje dorst
gejammer dat de gloed van de open haard aanwakkert
rood van de strijd, een bijtende kus
is de dakrand die wil regenen
is oostenwind en tramontana en op het uur van de vliegen..
kriebel,
doornenkroon waar je van eet
is een blouse met een knoop op de borst,
is een lange weg en verdwijnen,

is een omhelzing van messen die rozen verwondt
een bed van stro en glas
is een briesje van oktober dat muren omverwerpt,
de uier waar ik slaap en die wil
het zieke bloemblaadje dat zingt bij het hoesten

ze probeerden hem te beslaan en de scharen sloten
het was niet met kalk en steen, er bleef de punt van het insmeren van de
wonden.
verloren uren dienden als doek,
is de drang van het oog dat ziet
hoe het alleen sterft door dezelfde kijkgaatje
dezelfde deur die wil breken,
is een hand die probeert te grijpen
van de liefde een stukje en de hakken op de nek van het
leven,
rotte appel, kaak van Abel,
die zich vermaakt met het losknopen van de heldere momenten van de dag
dat ik je goed kan zien.