Casas De Carton
Marco Antonio Solís
Kartonnen Huizen
Wat treurig, de regen klinkt
op de daken van karton
wat treurig leeft mijn volk
in de kartonnen huizen.
De arbeider komt naar beneden
bijna slepend zijn stappen
van het gewicht van het lijden
kijk, het lijden is veel
kijk, het lijden weegt zwaar.
Boven laat hij zijn zwangere vrouw
beneden is de stad
en hij verliest zich in de chaos
vandaag is hetzelfde als gisteren
het is een wereld zonder morgen.
Wat treurig, de regen klinkt
op de daken van karton
wat treurig leeft mijn volk
in de kartonnen huizen.
Kinderen, kleur van mijn land
met dezelfde littekens
miljonairs van wormen en,
om die reden leven de kinderen treurig
in de kartonnen huizen.
Wat treurig, de regen klinkt
op de daken van karton
wat treurig leeft mijn volk
in de kartonnen huizen.
U gaat het niet geloven
maar er zijn honden scholen
en ze krijgen onderwijs
zodat ze de kranten niet bijten
maar de baas
al jaren, heel veel jaren
bijt de arbeider.
Wat treurig, de regen klinkt
op de daken van karton
hoe ver, een hoopvolle gedachte
in de kartonnen huizen.
