MI CAÍ, lo que te cuente es poco

En ga hier zitten, naast mij
Want dit vertelt zichzelf
Ook al is alles in Cádiz 'verzin' het maar
En wat ik je vertel is weinig

Want Cádiz wordt door 'iedereen' geliefd
Maar zij wil niet flirten
Hoeveel ze ook worden courted
En zo gaat het al drieduizend jaar

Tussen de oosten en het westen
Camarón, Paco de Lucía
El Beni, Chano Lobato
Quiñones, Rafael Alberti

De vreugde, de drie vierden
De paquera, Lola Flores
María de Yerbabuena
Met La Perla, La Jurado

Kijk naar de massa met de Peña
Hun erfgoed, de mensen
De wetenschap, de ingewijden
Er is geen plek met meer kunst

Voor elke vierkante meter
Die ik vandaag wil bezatten
Terugdenkend aan een pasodoble
Van een hippie die onsterfelijk is

En eindigen in de vroege ochtend
In de Caleta zingend
Een refrein zingend
Met mijn knokkels op een glas

Want Cádiz heeft geen koningen
Alleen carnavalpoëten
En om de wereld te laten weten
Heb ik deze maat gekozen

Ik zeg je Andalusië
Leef altijd Andalusië
En na Cádiz, (Cai)
Geen sprake van