Poema Del Alma

De wereld is een armzalig gedicht dat alleen de ziel reciteert

Geef me het brood dat over is op jouw tafel
Geef me de wijn die over is in jouw kan
Want als het uit jouw witte handen komt
Lijken het geen kruimels

Als op een dag, moe van kussen
Jouw stappen je naar mijn huis brengen
Zal ik jouw stilte begrijpen
En morgen wachten op jouw kruimels

De wereld begrijpt niets van liefde
De wereld begrijpt niets van iets
De wereld is een armzalig gedicht dat alleen de ziel reciteert
De wereld is een armzalig gedicht dat alleen de ziel reciteert

Liefdes net als liedjes
Pijnen net als sonates
Ze zweven allemaal in de lucht
En zijn gedichten van de ziel

En de ziel begrijpt mijn verzen niet
Ze verkoopt zich als je haar wilt kopen
De ziel dacht dat de kussen
Voorafschaduwingen van rust waren

En het is zo dat de wereld niets begrijpt van verzen
De wereld begrijpt niets van iets
De wereld is een armzalig gedicht dat alleen de ziel reciteert
De wereld is een armzalig gedicht dat alleen de ziel reciteert

Tijdens het slapen had ik twee dromen
Dromend sprak ik hardop
En mijn stem ging verloren in de nacht
En mijn dromen stierven bij de dageraad

En mijn dromen werden groter
De nacht vergat mijn woorden ja
En mijn kamer, zwart geschilderd
Huilde mijn poëzie van de ziel

En het is zo dat de wereld niets begrijpt van dromen
De wereld begrijpt niets van iets
De wereld is een armzalig gedicht dat alleen de ziel reciteert
De wereld is een armzalig gedicht dat alleen mijn ziel reciteert