En El Muelle De San Blas

Zij nam afscheid van haar liefde
Hij vertrok met een schip aan de kade van San Blas
Hij zwoer dat hij terug zou komen
En doorweekt van tranen zwoer zij dat ze zou wachten
Duizenden manen gingen voorbij
En altijd was zij aan de kade
Aan het wachten
Veel middagen nestelden zich
Nestelden zich in haar haar
En op haar lippen

Ze droeg dezelfde jurk
En voor het geval hij terugkwam, zou hij zich niet vergissen
De krabben bijten in haar
Haar kleding, haar verdriet en haar hoop
Maar de tijd glipte weg
En haar ogen vulden zich met zonsopgangen
En ze werd verliefd op de zee
En haar lichaam versteende
Aan de kade

Alleen
Alleen in de vergetelheid
Alleen
Alleen met haar geest
Alleen
Alleen met haar liefde, de zee
Alleen
Aan de kade van San Blas

Haar haar werd wit
Maar geen enkel schip bracht haar liefde terug
En in het dorp zeiden ze
Ze noemden haar de gekke van de kade van San Blas
Op een middag in april
Probeerden ze haar naar het gekkenhuis te brengen
Niemand kon haar weghalen
En de zee scheidde haar nooit meer

Alleen
Alleen in de vergetelheid
Alleen
Alleen met haar geest
Alleen
Alleen met haar liefde, de zee
Alleen
Aan de kade van San Blas

Alleen in de vergetelheid
Alleen met haar geest
Alleen met haar liefde, de zee

Alleen
Alleen in de vergetelheid
Alleen
Alleen met haar geest
Alleen
Alleen met haar liefde, de zee
Alleen
Aan de kade van San Blas

Ze bleef
Ze bleef
Alleen, alleen
Ze bleef
Ze bleef
Met de zon en de zee
Ze bleef daar
Ze bleef tot het einde
Ze bleef daar
Ze bleef aan de kade van San Blas

Alleen, alleen, alleen