Cancha de Lodo

Mijn handen zijn moe
van het maken van andermans stenen
mijn bloed mengt zich
met de modder van de vloer.

Soms lijkt het wel
alsof ik in een plas sta
kijkend naar die grote huizen
gebouwd met mijn inspanning.

Elke veertien dagen die voorbijgaan
valt er weer een droom in duigen
de baas houdt me niet vast
maar ik blijf hem altijd iets schuldig.

Als ik me vol drink met wijn
maak ik de modder van binnen schoon
terwijl ik het leven zie voorbijgaan
als een last op weg naar het dorp.

In maanden werk ik dagenlang
zonder naar de lucht te kijken
ik meng me met de aarde
ik word levend begraven.

En te bedenken dat ze meenemen
mijn zweet in de stenen
het wordt steeds moeilijker
om de mal van de modder op te tillen.

Zou het komen omdat ik moe ben
van het altijd op de grond zitten
vochtig modderveld
waar mijn tijd wordt gekneed.

In maanden werk ik dagenlang
zonder naar de lucht te kijken
ik meng me met de aarde
ik word levend begraven.