Uno

Eén zoekt vol hoop
De weg die dromen
Hem beloofden in zijn verlangen
Hij weet dat de strijd wreed en zwaar is
Maar hij vecht en bloedt
Voor het geloof dat hem vasthoudt

Eén kruipt tussen de doornen
En in zijn verlangen om liefde te geven
Lijdt en verwoest zichzelf tot hij begrijpt
Dat hij zonder hart is achtergebleven

Prijs van de straf die hij betaalt
Voor een kus die niet komt
Of een liefde die hem bedrog
Leeg al van liefhebben en huilen
Zoveel verraad

Als ik het hart had
Het hart dat ik gaf
Als ik zoals gisteren
Zou kunnen willen zonder te voelen

Het is mogelijk dat ik jouw ogen
Die hun genegenheid naar me schreeuwen
Met mijn kussen zou sluiten
Zonder te denken dat ze zoals die
Andere ogen waren, de perverse
Die mijn leven verwoestten

Als ik het hart had
Hetzelfde dat ik verloor
Als ik degene die het gisteren
Verwoestte zou vergeten en jou kon liefhebben
Zou ik me omarmen met jouw illusie
Om te huilen om jouw liefde