Cajón de Fina Madera

Pas als ik ga, zal ik rusten
Van deze kromme wereld die zo veel pijn doet
Het zal me niet meer interesseren dat er littekens zijn

Want waar ik heen ga, zal er geen pijn zijn
Ik neem alleen mee wat ik heb geleefd
Het doet er niet meer toe wat hier achterblijft
Alleen in die kist van fijn hout
Zullen mijn dromen en wie ik was rusten

Ik die zoveel jaren had gestreden
Had geleden en gewerkt om dat ideaal te bereiken
Ontdek met verdriet dat het voorbij is
Dat de tijd nu op is en dat alles ten einde komt
Ik die zoveel jaren had gestreden
Had geleden en gewerkt om dat ideaal te bereiken
Ontdek met verdriet dat het voorbij is
Dat de tijd nu op is en dat alles ten einde komt

Ik die zoveel jaren had gestreden
Had geleden en gewerkt om dat ideaal te bereiken
Ontdek met verdriet dat het voorbij is
Dat de tijd nu op is en dat alles ten einde komt
Ik die zoveel jaren had gestreden
Had geleden en gewerkt om dat ideaal te bereiken
Ontdek met verdriet dat het voorbij is
Dat de tijd nu op is en dat alles ten einde komt