Crisálida

We worden een crisálida
Jij werd wetenschap voor hen
Ik droomde raar, ik kan het niet uitleggen
Omdat ik het me niet herinner, weet ik dat het over jou ging
Zonder zoveel mensen, zag ik dat de eenzaamheid

Ouder is dan welke Big Bang dan ook
En ik begreep dat de wereld, elke dag meer
Zal lijken op de vier die de baas zijn
Voordat mijn ziel begint te verwoesten
En de laatste gletsjer in een rivier verandert
Wanneer er geen havik meer over is
En ze noemen de hittegolf Tsunami
Ik ga mezelf verknallen
Weer denkend aan jou
Omdat ik niet durf te veranderen

Vanwege deze angst dat ik, vluchtend, mijn huid verlies
Omdat ik gek ben, blijf ik achterstevoren gaan
Met krachtige zinnen, dus bedek je maar
De kunst probeert te verheffen
Een soort die al zou moeten uitsterven
Er is geen ijzer voor deze emotionele anemie
Ook al is elke waarheid een mijnenveld

Ik verleng mijn winterslaap
Schreeuwend naar de spiegel met één vraag
Waarom heb ik mezelf verknald?
Weer denkend aan jou
Omdat ik niet durf te veranderen
Vanwege deze angst dat ik, vluchtend, mijn huid verlies
Uh, uh
Oh, oh
Uh, uh
Oh, oh

Bij elke twijfel kies ik voor ontsnapping
Bij volle maan, nieuwe ellende
Nu houd ik de zaken up-to-date
En zo blijft de nacht leeg voor mij
Ik verberg mijn stemmingswisselingen
Het is gebruikelijk, ik kom ook niet in de problemen

Jouw crisálida
Wordt een touw als uiteindelijk
Een jij ontkiemt
Zonder jou
Geen enkele keer
Heb ik geweten hoe ik een libelle of duizendpoot moet zijn
Ik vergat
Te gaan
Ik ben crisálida

Waarom heb je me verknald?
Waarom beslist de twijfel altijd?
Wat voor hen de nieuwe normaliteit is
Is voor mij al gewoon geworden