Cruz diablo

Zippo, die was verknald,
maakte een duikvlucht
schreeuwend naar zijn slechte schaduw
zonder bijrijder of iets.
Zippo gaat op weg naar de hel
met een hoop gedoe:
hij wist zijn fiches niet te verdelen
en zijn hemel wordt zwart.
Hij was nooit een slimme jongen met geld,
altijd een slimme met centen.
Zijn mond brandt van vervloekingen
die slecht worden verteerd.
Hij gaat schreeuwend: Cruz Duivel!
uit pure beleefdheid.
Het Hymne van Tangópolis zegt hem
(Als een fluistering...)
dat zijn avonturen slecht vallen
en weinig aankondigen.
De man groeide snel op
en verrotte vroeg,
een modder die die paling verstikt
is de waanzin.
Als de hond tam is
vreet hij de troep en zegt niets;
ze tellen zijn ribben met een stok,
met schaterlach.
Te veel blauwe plekken,
heel weinig betoveringen.
Er zijn zoveel koks
die de soep verknallen.
Zijn rock-'n-roll bloedt oren,
omdat God hem het ticket heeft geflikkerd.
Zippo, een lach van duizend tanden
vol zwavel.