Siempre Me Hablaste de Ella

De lichten van de bar, beginnen me te storen,
en jij zegt dat haar ogen, zo vol leven zijn,
maar, ze zien je niet, ze zien je niet...
Je zou gaan huilen, volle glazen onderbreken je,
misschien zal ze nooit weten dat vrienden
toosten op een middag van eenzaamheid.

Altijd heb je me over haar gesproken...altijd heb je me over haar gesproken.
Altijd heb je me over haar gesproken...altijd heb je me over haar gesproken...

Afdrukken van herinneringen, de dode bladeren van die herfst
en de tranen die meer pijn doen.
Mensen die praten aan andere tafels, kijken niet en glimlachen niet,
je bent moe van het reizen, zeg je, op weg naar huis moet je voorzichtig zijn.

Altijd heb je me over haar gesproken...altijd heb je me over haar gesproken.
Altijd heb je me over haar gesproken...altijd heb je me over haar gesproken...

Altijd heb je me over haar gesproken...altijd heb je me over haar gesproken.
Altijd heb je me over haar gesproken...altijd heb je me over haar gesproken...