Manuel Santillán, El León

De leeuw verstopt zich in de steeg
En weet goed wat hem te wachten staat
Dan pakt hij zijn revolver
En gaat hij schieten

De politie omsingelt hem zonder genade
Ze zoeken hem voor een afrekening
En het is de sergeant die zonder aarzelen
Vuur opent en hem raakt

Het vreemde is dat voor hij sterft
De Leeuw Santillán woorden sprak
Tegenover de agenten
Die verbijsterd keken

En hij zei

Beste vijanden van altijd
Ik verlaat deze wereld van pijn
Vergeet nooit
Dat het gehuil van de mensen naar de zee gaat

Gaat naar de zee
Gaat naar de zee
Gehuil en pijn, het lijden van een volk
Verdrinkt en zinkt in de zee

Dat zei de leeuw
Dat zei de leeuw
Dat zei de leeuw
Dat zei de leeuw

De agenten die Santillán zagen sterven
Verlieten de instelling
Nooit meer iets van hen gehoord
Over de zaak werd niet meer gesproken

Toch, in het oude San Telmo
In een vieze kroeg zeggen ze dat een dronkaard
Huilend mompelde
De woorden die van de leeuw waren

Gaat naar de zee
Gaat naar de zee
Gehuil, pijn, lijden
Van een volk verdrinkt in de zee

Dat zei de leeuw