Miño

Het waren de velden waar ik rende
De deurknop van de deur die ik niet opende
De angst voor de duisternis
Van een oude liefde om te veroveren
Zittend alleen en treurig met de wrede waarheid
De hand werd een vriend van de eenzaamheid
Het is duidelijk dat de vergeving
Van de herinneringen zich verveelde

Niemand zal op me wachten zoals ik gisteren wilde
Op de stoepen zoals ik me voorstelde
Als de eeuwigheid zo was
Zou ik niet willen ontwaken

Zoveel gezichten die ik moet vergeten
Er zijn geen woorden zonder te gaan schreeuwen
Ze lachten om jou, je kon niet slapen
Maar je eigen schaamte
Leeft niet meer van jou, je wist niet te sterven
Omdat je eigen verdriet
In vlammen opging

Iedereen hangt achter de vrachtwagen
Dezelfde roestige hekken door de zon
De honger die ik niet kende
Maakte me veel gelukkiger
Met de hand wassen in een piano
Een verborgen priester doopte mijn broer
De littekens heb ik bewaard
Voor het geval je niet zou terugkomen

Niemand zal op me wachten zoals ik gisteren wilde
Op de stoepen zoals ik me voorstelde
Als de eeuwigheid zo was
Zou ik niet willen ontwaken

Zoveel gezichten die ik moet vergeten
Er zijn geen woorden zonder te gaan huilen
Ze lachten om jou, je kon niet slapen
Maar je eigen schaamte
Leeft niet meer van jou, je wist niet te sterven
Omdat je eigen verdriet
In vlammen opging