Los Columpios
Lola Tuduri
De Schommels
Op onze favoriete plek
Worden slechte verhalen
Een mythe, een legende
In ons bescheiden huis
Waar je op me wacht
Zodat ik kan huilen en me kan laten gaan
Ik hoef niet stoer te doen tegen jou
Je weet dat ik val voor elke misstap
Je weet dat ik transparant ben, ook al vergeet ik het soms
Maar je bent altijd daar
Op de schommels
Wachtend om te praten
Of om niets te zeggen
En me te laten omhelzen
Je beschermt mijn rug
Je geeft me je rust
Je neemt de kogels weg
Die me zouden doden
En gewond van binnen
Vraag je
Of je nog iets voor me kunt doen
Voor mij, voor mij, voor mij
Op onze schuilplek
Wacht je altijd op me
Je houdt mijn plek vrij
Je hebt een onschuldige blik
Je laat me de witte vlag niet hijsen
Ik hoef niet te doen alsof alles goed is
Je weet precies wanneer het gaat regenen
Je begrijpt me, je leert me, je kijkt naar me, ik lach
Hoe het leven verandert met jou
Maar je bent altijd daar
Op de schommels
Wachtend om te praten
Of om niets te zeggen
En me te laten omhelzen
Je beschermt mijn rug
Je geeft me je rust
Je neemt de kogels weg
Die me zouden doden
En gewond van binnen
Vraag je
Of je nog iets voor me kunt doen
Voor mij, voor mij, voor mij
Je weet altijd wat te zeggen
Ook al weet ik niet te luisteren
Je blik bevriest
Wat ik niet kon zien
Maar je bent altijd daar
Op de schommels
Wachtend om te praten
Of om niets te zeggen
En me te laten omhelzen
Je beschermt mijn rug
Je geeft me je rust
Je neemt de kogels weg
Die me zouden doden
En gewond van binnen
Vraag je
Of je nog iets voor me kunt doen
Voor mij, voor mij, voor mij
Voor mij, voor mij, voor mij
