Un núvol blanc

Simpelweg gaat het leven voorbij, en komt
als een bolletje dat de wind meeneemt, en fijn.
We zijn soms acteurs,
soms toeschouwers,
simpelweg en alsof er niets aan de hand is, geeft het leven ons en neemt het papier terug.

Kalm wanneer de golf komt, eindigt,
en misschien, in het zich laten overwinnen, begint het.
Het verliefde strand
weet niet van de lange wacht
en opent de armen, voor het geval de golf vandaag wil blijven.

Zo alleen, laat ik je toe om me te laten gaan;
alleen zo, laat ik je nu me laten gaan.
Ik heb, voor jou, een nest in mijn boom
en een witte wolk, hangend aan een tak.
Heel wit...

Vaak is het wanneer de zon ondergaat dat je kijkt.
Hij, zwaar, weet dat, als hij afneemt, je van hem houdt.
We komen soms te laat
zonder te weten dat soms
de fragiele kunst van een simpele gebaar, je zou kunnen zeggen dat...

Alleen zo, laat ik je toe om me te laten gaan;
alleen zo, laat ik je nu me laten gaan.
Ik heb, voor jou, een nest in mijn boom
en een witte wolk, hangend aan een tak.
Heel wit...