Bressol de tots els blaus

Mijn vriend de zee
heeft de rust van een slapende god,
wanneer mijn schip beschutting zoekt
op het eiland van zijn borst.

Mijn vriend de zee
heeft de moed van een verheven god,
en wanneer mijn zeilen vol lucht zijn
volgen we een onzekere spel.

En toch, misschien
zal de bult van de golf eindigen
met al mijn verlangende dromen
om naar die haven van kansen te gaan.

Mijn vriend de zee
is de immense wieg van alle blauwen,
en in zijn heen-en-weer van geluid en kleur
leer ik het weinige dat ik heb.

Daarom zal ik nooit
ver weg kunnen blijven van zijn hartslag,
en trouw zal ik leven, verzilt
tot de wind is gaan liggen.