Azucar del Estero

Je bent niet zo grijs,
het is gewoon dat alles grijs is geworden,
de deur van het pad is gesloten,
ze hebben de charme van de postbode verloren.

Vroeger was je een bloem,
jij schilderde de lucht met liefde,
nu je niet meer kunt vliegen,
ben je zo alleen, hebben ze je verslagen?

Een wolk gaat eindeloos
klimmend door de groene tuin,
laat je gedachten je omhullen,
kom terug en kus je gevoelens.

In de nacht volg me gewoon,
volg me gewoon,
volg me gewoon.
In de nacht geef me je ziel,
ik houd het warm
onder mijn voeten.

Laat je niet meer verslaan,
je ziel moet gevoed worden,
met een beetje suiker van het moeras,
een beetje lachen en snoepjes.

In de nacht volg me gewoon,
val gewoon verliefd,
val gewoon verliefd...