Gatos De Bronce

heeft de klank van de wind in haar handen
heeft het geheim van de wereld op z'n kop
heeft de juiste woorden keer op keer

ze beweegt soepel en spreekt zachtjes
haar glimlach dwingt me om te rennen
terwijl ze mijn stappen elke keer inkleurt

met haar schaduw leert ze me een dans
en een paar verzen over bronzen katten
met haar stem vergeet ik zelfs mijn naam weer

maar ik voel me weer gevangen
wanneer de afstand dichterbij komt
en zie ik mezelf weer zo klein

en wat blijft er nog over na jou,
alleen maar gevangen en alleen, weer