L'Oubli
Lara Fabian
De Vergetelheid
Ze loopt, traag als een verkeerde timing
Ondergaat haar lichaam, al haar bewegingen
Ze kijkt naar buiten om te zien of het mooi weer is
Van de fauteuil naar de bank
Van de fauteuil naar de bank
Niemand meer om voor te zorgen
Slechts één kopje om 's ochtends te pakken
Voor haar is niets echt meer zoals het was
Van de fauteuil naar de bank
Van de fauteuil naar de bank
De vergetelheid
De vergetelheid als een doodlopende weg voor de daden die pijn doen
De vergetelheid zoals ze haar verleden, haar verdriet verplaatst
De vergetelheid is aan de oppervlakte wat ons doet lijden
Maar van binnen is het wat haar doet volhouden
Ze is nog steeds zo mooi op dit moment
In haar zwarte haar, geen enkel wit haar
Ze accepteert haar lot, haar geheugen dat verdwijnt
Van het verleden naar het heden
Van het verleden
Ik praat met haar over alles, over niets
Over haar kindertijd, dat, dat herinnert ze zich
Maar van de boeket rozen die ik net heb gebracht
Blijft de geur hangen
Maar het beeld is verdwenen
De vergetelheid
De vergetelheid als een doodlopende weg voor de daden die pijn doen
De vergetelheid zoals ze haar verleden, haar verdriet verplaatst
De vergetelheid is aan de oppervlakte wat ons doet lijden
Maar van binnen is het wat haar doet volhouden
De vergetelheid
De vergetelheid als een doodlopende weg voor de daden die pijn doen
De vergetelheid zoals ze haar verleden, haar verdriet verplaatst
De vergetelheid is aan de oppervlakte wat ons doet lijden
Maar van binnen is het wat haar doet volhouden
De vergetelheid doorboort haar hart
Zodat er niets meer overblijft
De vergetelheid als een redder
Het is een kwaad voor een goed
De vergetelheid is een ruimte die niemand begrijpt
Maar voor haar is het de plek die eindelijk haar ziel terugneemt
