Flamme In Wind

Een zwak kaarslicht
Buiten voor de deur
In de strijd om glans en warmte
Mijn kleine levenslicht, een vlam in de wind

Mijn lachende gezicht verschijnt in de spiegel
Een ademtocht vergaat
Dan zinkt het weg in de duisternis
Luidloos, stil
Figuren in de winter
Ik lik mijn ziel wonden
Een roep verlicht de nacht
In hoop gehulde verwachting
Maar met de stilte volgt de eenzaamheid
Ernuchtering tot aan de berusting
Statische monotonie
Een tweede roep blijft uit

Deze kaars in de sneeuw
Te zwak om zichzelf in het licht te houden
Mijn gestalte wordt deel van de nacht
De adem verdoezelt de spiegelbeeld
In de mist verschijnt de silhouet
Zoals toen - het keert terug
Ik ontbloot mijn lichaam
Vreemde ogen branden wonden in mijn huid
Ik voel mijn verlangen groeien
In de storm vermeerdert mijn hoop
Maar dat is alles wat er gebeurt

De sneeuw danst om de vlam
Haar glans is troebel, ze bevat geen warmte meer
Mijn lichaam door het ijs verslagen
Mijn licht blaast uit

De droom zal niet eindigen
Het verlangen zal nooit sterven
Er is nog steeds een wachten
Het lichaam ligt roerloos in de sneeuw
Het wacht op de zon
De handen zijn geopend
De glimlach op het gezicht wordt nooit geweigerd