Bodas Negras

Hoor het verhaal dat me ooit verteld werd
Door een oude begraver uit de streek
Hij was een minnaar die door onheilig geluk
Zijn zoete liefde door de dood verloor

Elke nacht ging hij naar de begraafplaats
Om het graf van zijn mooie te bezoeken
De mensen fluisterden vol mysterie
Is dat een dode die uit de kist is ontsnapt?

Op een vreselijke nacht maakte hij stukjes
Van het marmer van het verlaten graf
Hij groef de aarde en nam in zijn armen
Het stijve skelet van zijn geliefde

En daar in de duisternis, zo somber
Bij een treurig kaarsje met een vlam zo onzeker
Zette hij de koude botten naast zich
En vierde zijn bruiloft met de dode

Hij bond met linten de naakte botten
De stijve schedel kroonde hij met bloemen
De afschuwelijke mond vulde hij met kussen
En hij vertelde lachend over zijn liefdes

Hij nam de bruid naar het zachte bed
En ging naast haar liggen, verliefd
En voor altijd viel hij in slaap
Omarmd door het stijve skelet

Hij bond met linten de naakte botten
De stijve schedel kroonde hij met bloemen
De afschuwelijke mond vulde hij met kussen
En hij vertelde lachend over zijn liefdes

Hij nam de bruid naar het zachte bed
En ging naast haar liggen, verliefd
En voor altijd viel hij in slaap
Omarmd door het stijve skelet

En voor altijd viel hij in slaap
Omarmd door het stijve skelet