Carnaval de La Vida

Tussen de schaduwen,
levend in de leegte,
zonder dat een licht
voor mijn ogen straalt,
ongemotiveerd,
vervloek ik mijn bestaan,
zonder in iets te geloven,
of iemand te beminnen.

Zonder liefdes
en met de hoop gedoofd
lach ik om de woede
van mijn lot;
het leven heeft geen doel
voor mij meer
als het hart
voor de dood al klopte.

Als zelfs de hoop verloren is,
lach ik om de woede
van mijn lot;
wat een dwaas carnaval is het leven!
wat een zoete troost is de dood!