La dormida/ La murga

We vertrekken, samen vieren we de prestatie
Een regenboog die de treurigheid verdreef en op straat klonk één enkele kreet.
De tijd, wist alles uit en deze keer was het niet anders
De utopie was een vervaagde schuilnaam
Ik red me met wat ik heb, en wie het niet leuk vindt

Gaat, dezelfde weg op
De zorgen, en de teleurstelling

We gaan verder, zonder schuldigen, zonder ideeën, zonder pad
Als een schip dat vergaat in de vergetelheid
En de geschiedenis is een papier in de lade.
De tijd, draait zijn molen en de wraak
Komt dichterbij als er een volk opstaat
Door de zaal geeft ze ruimte, haar strijdlustige beslissing

Gaat, dezelfde weg op
De zorgen, en de teleurstelling
En, die omhelzing van het lichaam, die onwetendheid, staking van verlangen
Verslindt de klok.

De vreugde is slapend, de vreugde is slapend, wachtend op de komst van de nieuwe dag, om zich over te geven, aan de warmte van de boulevard, waar de ziel zich goed herinnert, dat haar gen van het gezang, woedend met volle stem… oh het komt, oh het gaat, oh wat een verdriet…