Um, Dois, Três

En ze kwam dichterbij, zonder op te vallen
Ze begon zachtjes te bewegen hier naast me, alleen om te kijken
En ze zei: Hé, kom op, sta op en ga dansen!

Hoe kan ze zoveel zeggen zonder haar mond te openen?
Het is gewoon dansen dat me compleet maakt
En van haar wereld mijn wereld maakt
Ik vergeet zelfs mezelf

Eén, twee, drie, één, twee, drie
En ze nam me voor de eerste keer bij zich
Ik voel me zelfs een beetje ongemakkelijk om te vertellen, om te zingen
Omdat het zo intens was, zo oprecht
Dat ik niet wil dat het eindigt
Maar uiteindelijk is niets zo definitief.