Forse La Soglia Attinse... Ma Se M'È Forza Perderti

Misschien bereikte ik de drempel
En legde eindelijk neer. De eer
En de plicht hebben tussen onze harten gebroken
De afgrond. Ah, ja, Renato
Zal zijn vaderland weerzien... en zijn bruid
Zal hem volgen Zonder een afscheid, de immense
Zee zal ons scheiden... en het hart zwijgt
Is er nog een uitweg? Maar, o hemel, moet ik dat?
Ah, ik heb mijn offer getekend!

Maar als ik je moet verliezen
Voor altijd, o mijn licht
Zal mijn hart naar jou komen
Onder welke lucht je ook bent
Jouw herinnering gesloten
In het diepste van mijn hart
En nu, als een schuldige voorteken
Overvalt de geest me
Dat het je weerzien aankondigt
Bijna een fatale wens
Alsof het de laatste
Uur van onze liefde is?